• Thom Prüst

Stan mept ze eruit

Stan (7) is een fervent visser en wil dolgraag eens een echt grote vis vangen. De grondeltjes in het kanaal vlakbij huis kent hij inmiddels allemaal bij naam, dus heeft hij zijn moeder Hanne meegebracht om het eens op het machtige Hollands Diep te komen proberen.


Hanne heeft nog nooit echt gevist en grondeltjes zijn toch weer iets anders dan de rovers waar we vandaag naar op zoek gaan, dus we beginnen met werples.


Beiden hebben het snel onder de knie, alleen doet de vis nog niet mee. Stan krijgt vrijwel direct één goede aanbeet, maar we zijn te laat met aanslaan. Jammer. Door naar de volgende stek.


Daar zitten ze!

Op de volgende stek krijgt Hanne vrijwel direct beet. En nog een keer, maar dit keer lost de vis. En nog een keer, en nu kan de eerste vis van de dag geland worden. Een donkerrood gekleurde baars die door Stan met enig ontzag wordt vastgehouden.


Als de baars weer zwemt, wordt er geconcentreerd doorgevist. Er volgen nog aanbeten, maar helaas vangen we niets meer. Ook de baars die Stan er aan heeft, lost jammer genoeg na een tiental seconden hevig weerstand te hebben geboden.


We proberen een paar andere stekken, maar het wordt er niet beter op. Er volgen geen aanbeten meer en wat we ook proberen de vis heeft er geen zin in.


It's a waiting game...

Iets anders dan. De vis doet helemaal niets en ik besluit te gaan trollen. Eerst over een snoekstek, zonder succes en dan wil ik een baarsstek aan gaan doen. De lucht begint inmiddels dusdanig te betrekken dat we uit voorzorg de regenpakken voor de dag halen. Geen minuut te vroeg, want zodra we ze aan hebben gaan de hemelsluizen open. Als het even later ook nog vlakbij begint te bliksemen, weet ik niet hoe snel ik mijn passagiers op de kant moet krijgen. Gelukkig blijft het bij die paar bliksemflitsen en ook de regen is alweer voorbij dus kunnen we na een minuut of 5 het trollen doorzetten. Stan is zich er terdege van bewust dat je voor vissen moet volhouden, maar als ze dan toch niet bijten kunnen we wat Stan betreft liever gaan werpen. Dat is toch een stuk leuker om te doen.



We zien wel dat er vis zit, maar het blijft stil.

Ik werp ver uit, vol in de stroming en voel overduidelijk een tik. Ik zet de haak, voel even weerstand maar begin te twijfelen of de vis nog steeds hangt als ik de hengel aan Stan overhandig. Al snel wordt duidelijk waarom. Op het moment dat Stan de hengel vast heeft, is het visje al bij de boot. Een mini snoekbaarsje, maar o wat is die welkom!


Keurig in de kieuwgreep

De volgende worp levert direct weer een tik op en dit keer zit er meer gewicht achter. Stan drilt zijn armen uit zijn lijf en een mooie snoekbaars kan op de foto.


En dan gaat het hard; beten volgen elkaar snel op en ineens zijn de vissen ook niet te beroerd om als wij misslaan het nog een tweede of zelfs derde keer te proberen.

Stan heeft in zijn moeder een nieuwe vismaat, want Hanne is minstens net zo geconcentreerd en enthousiast als Stan zelf. Doordat nu ook de snoekbaars meewerkt, krijgt Hanne bovendien de uitgelezen kans om aan de techniek te werken. En met succes! Hanne weet meerdere snoekbaarzen te vangen en ineens zitten we zelfs in de dubbele cijfers.... dik in de dubbele cijfers.


De mooiste vis bewaren we echter voor het laatst. Een prachtige snoekbaars van precies 70 cm wordt door Stan binnenboord gebracht. Een topafsluiter voor een topdag.



De grote vissen gevangen, missie geslaagd!